Music

Verslag Dusseldorf

Gegevens

Geschreven door Lode

Een verslag van Lvix over Projekt Revolution 28-06-08

Naar Projekt Revolution

Samen met Soren ging ik naar Projekt Revolution in Dusseldorf op 28 juni. Dit was de derde liveshow van Linkin Park waar ik bij zou zijn. De andere bands die kwamen(HIM, N.E.R.D., The Bravery, …) interesseerden me niet zo erg. De enige reden waarvoor ik daar was was Linkin Park. De vorige keer dat ik op hun concert was, was Metz 17 januari, daarvoor was het PinkPop. In Metz had ik via de LPunderground een Meet and Greet gekregen. Maar ze zagen er toen niet zo fris uit eigenlijk. Ik gaf mijn cadeau aan Mike, had de handtekeningen. Vervolgens een kleine babbel met Phoenix, die vroeg gewoon hoe het met me was. Wel deze keer in Dusseldorf had ik ook een Meet And Greet gekregen. Maar ik was zo hard aan het twijfelen of ik ze wel zou doen want Soren mocht niet mee. Ik moest helemaal alleen naar binnen en ik wist niet waar dat was of we daarna terug samen konden raken…

Met Soren verbleef ik in een hotel dat bij de LTU Arena hoorde. Daar kwam ik Thomas, de webmaster van linkinparkbelgium.be tegen. Vanaf dat moment zijn we samen gebleven. Voor de Meet and Greet had ik zo een blad moeten afprinten waar zo een hele uitleg opstond… en ik moest bij de box office window het uur van de Meet and Greet vinden.

Op zoek naar de meet and greet box office

Rond 4 uur gingen de deuren open, we dachten om eerst die box office window te gaan zoeken. De eerste band speelde om 5 uur. We verkenden heel het terrein, maar we vonden niets. Na een heel poosje dachten we eindelijk om eens binnen te gaan want de eerste groep was aan het optreden. Toen zag ik het hangen!! Er hing een poster met de tekst ‘LPunderground meeting spot’ op. Dit was geen box office window ofzo maar allesinds genoeg aanwijzing. Telkens als ik een andere LPU member tegen kwam vroeg ik of hij meet and Greet had en vroeg ik waar we moesten zijn. Zo vertelde een dat ik om half 9 aan die poster moest staan. Dus tijdens N.E.R.D. aan het optreden was stond ik daar aan die poster met Soren en Thomas te wachten. Elk moment konden ze ons komen ophalen…

Toen ineens kreeg ik een raar gevoel. Ik keek rond me, alle LPU members hadden een bandje… Zo een bandje ik de vorige keer aankreeg in Metz om de Meet and Greet te mogen doen. Ik vroeg aan één iemand in het Engels: “Waar heb je die gekregen?”“Box office window, die kant op!” zei hij.

Soren, Thomas en ik begonnen te rennen naar die box office window…

Maar de box office window was buiten het terrein. Om ernaar toe te gaan moest je eigenlijk naar buiten gaan en daarna terug opnieuw betalen. Ik zag de Meet and Greet voorbij vliegen, de vrouw liet me niet door gaan. Toen plots kwamen er drie andere kerels die ook nog bandjes moesten hebben. Dan mocht het plots wel. Dus ik ga zo een bandje halen en we liepen zo snel mogelijk terug naar de meeting spot. Gelukkig nog op tijd.

De MEET AND GREET

Iemand van LP security kwam ons de regels uitleggen, hij zei dat het niet backstage was waar ik ze ging ontmoeten en dat ik Soren en Thomas makkelijk kon terug vinden. Dus ik sprak met Soren en Thomas aan de toiletten af en ze gingen nog naar het otpreden van N.E.R.D. kijken. Daar stond ik dan te wachten, ik ging Linkin Park voor de tweede keer ontmoeten. Dit keer voelde ik me niet zenuwachtig, dit keer wou ik niet filmen. Dit keer wou ik hen gewoon even hallo zeggen alsof je eventjes langs iemand thuis gaat om binnen te springen. Want ik was vooral aan het wachten op hun optreden. Na N.E.R.D stond ik nog steeds te wachten met de rest, wanneer HIM begon op te treden kwam de LP Security ons halen. Ik was de 6^de persoon in rij bij de Meet and Greet. We gingen een verboden toegang deur binnen, we liepen wat zig zag door gangen. Toen kwamen we aan trappen, de deur ging open en ik kon langs de 5 mensen voor mij Chester zien zitten aan een tafel. Op dat moment kreeg ik een glimlach die niet meer weg ging. Ik had een blad gemaakt met 6 kaders met hun profiel foto’s in verdeeld.

Ik kwam binnen in de kamer. De security kerel herkende ik zelfs van in Metz. Deze gaf mijn blad aan Chester. “Hi Chaz” zei ik. Chester hield zijn vuist op en ik gaf zo een tik met mijn vuist tege de zijne.  Hij trok zo'n gezicht van 'Al mijn fans zijn coowl, jij dus ook!' Langs Chester zat Rob. Mijn blad had ik al lang niet meer in het oog.

Rob zag er heel goed gezind uit, en zei vriendelijk gedag. Langs Rob zat Phoenix. Phoenix zei:”Hello”

Op voorrand wist ik dat ik het best niet vroeg want ze gingen me toch niet herkennen maar ja, ik deed het dus wel. Ik vroeg:”Do you remember me?”

Phoenix zei:”Not Really, where are you from?”

Ik legde dan uit:”I am from Belgium but i’ve met you before in Metz.” Langs Phoenix zat Mr. Hahn en omwille van zijn karakter heb ik hem niet graag.

Hahn zei plots:”Ooh yeah, that one Belgium guy from Metz. We know, we know…”

En ik maar denken:”Och, denk je nu ik zo stom ben. Maar toch vond ik het grappig.”

Ik was zolang blijven babbelen met Phoenix en Hahn dat de Mike en Brad die daarachter kwamen mijn blad al getekend hadden. De Security man had mijn blad vast en vroeg van wie het was. Ik stak mijn hand op en hij stuurde me naar buiten. Ik heb dus niets tegen Mike of Brad kunnen zeggen maar dat was niet zo erg. Ik had mijn handtekeningen, ik ging naar buiten. Ik kwam terug bij soren en Thomas en ik had maar één ding te zeggen. “Ze hebben er zin in!”

Het optreden

Linkin Park zou om 20 voor tien beginnen met optreden. Het was kwart na tien en ze waren nog niet begonnen. Alle mensen beginnen ongeduldig te worden en heel de zaal raakt lichtjes geïrriteerd en ik was al aan het denken:”Typisch…” We stonden op een goeie plek, vanachter wel maar we hadden wel goed zicht en goed geluid. Plots gingen alle lichten uit en kwam er geluid. Het was de Intro van No More Sorrow met dat nummer begonnen ze. Dat is gewoon mijn lievelings intro. Op het einde speelde ze faint met een fantastische outro en daarna speelde ze dan nog One Step Closer om Projekt Revolution mee af te sluiten. Mike deed een rapstuk van petrified als intro bij Points Of Authority en Mike heeft ook ‘There They Go’ van Fort Minor gerapt op kei harde metal… Iets wat ik nog nooit van hun had gehoord. Rob zijn drum solo klonk anders dan vorige keer… Ik denk dat hij telkens wat improviseert…

Het concert was gewoon super! Nadien was ik wel helemaal afgemat. Dit was het allerleukste wat ik ooit van hun gehad heb!

• < Vorige
• Volgende >